Gu geu
Taldea egitea da antolaketa ororen erronka eta gako nagusia.
Lidia
Lidia Pascal naiz, eta Olako, maila pertsonalean, nire bizi-proiektua da.
47 urte nituenean, iritsi zen garaia neure buruari itxura emateko eta eromenari ekiteko.
Nire lan-ziklo gehienak lagunartean abiatzen diren proiektuei lotuta egon dira. Proiektu horietan ahalegin eta ilusio guztiak jartzen dira, ia ezagutzarik gabe, baina gogo biziz,lanordu askorekin eta intentsitate mentalarekin, norberak inoiz proposatu ez dituen lekuetara iristea lortzen da. Sekulako ikaskuntza.
Baita ere, izan dira albo batetik igaro naizen kolaborazio batzuk edo tiradera batean geratu diren ideia polit batzuk. Horrek guztiak oraintxe bertan lan-arloan eta arlo pertsonalean naizena izateko balio izan du. Izan ere, egiteko eta sentitzeko modu horrek lagundu egiten du zeharkatu ditudan proiektu horiek guztiak espazio/denbora
horretan bizitzeko modu bat izan daitezen.
Eta orain Olako da hori guztia eta are gehiago, bizitza eman eta istorio hau guztia abiatzen duen pertsona naizelako. Oraindik ez dakit nola egin dudan, nola egiten ari naizen, ezta nola egingo dudan ere. Baina hor goaz, lana, ahalegina eta ilusioa. Eta jakina, familia eta lagun gakoez inguratuta egote .
Maite
Olako ideia sortu zenetik argi izan dut nire ondoan pertsona bat beharko nuela egunerokoan laguntzeko. Eguneroko lana bakarka erokeria izan daitekeela iruditzen zait, eta gaur, urtebete geroago, egiaztatzen dut. Bilaketa horretan MM/Maite Manterola agertzen da. Lehenengo minututik aurrera, Olako nirekin egunero martxan jartzen duen figura gakoa da Maite. Zure eskuineko eskuan bihurtzen den pertsona bat eta erabateko konfiantzakoa gauetik goizera; horrek dena esaten du berari buruz. Berriro ere, zoriak nire alde egin zuen. Izan ere, taldea egitea da erakunde ororen erronka eta gako nagusia.
Lehen urtea elkarrekin igaro ondoren, aurretik abentura polita dugula esan dezakegu.
Maite, mila, mila esker!!
